W języku Jaćwingów słowo „Lek” oznaczało białą lilię wodną, podobnie jak w języku pruskim „Luk”, ale już „Elk” oznaczało łosia. Próbowano także dowieść, że nazwa miasta pochodzi od polskiego słowa „Łęg” i oznacza po prostu nadbrzeżną łąkę.

Najprawdopodobniej nazwa osady wzięła się od nazwy rzeki – Łyk, nad którą ją założono. Właśnie ta nazwa pojawiła się po raz pierwszy w kronice halicko-wołyńskiej w 1247 roku. Polską wersję umieścił natomiast w swojej kronice Jan Długosz. Skąd zatem pojawiła się dzisiejsza nazwa miasta Ełk? Z miejscownika „we Łku”.

Ełk jako osada rozwinął się pod ochroną zamku zbudowanego w 1398 r. Prawa miejskie uzyskał 27 lutego 1445 r. W 1554 r. po raz pierwszy wspomniano w kronikach o miasteczku Ełk, w 1561 r. pisano już miasto Ełk.

Podczas potopu szwedzkiego Ełk został dokumentnie zniszczony. Od XVI w. aż do końca drugiej wojny światowej miasto było ewangelickie. Msze prowadzono wyłącznie w języku polskim. Co warte odnotowania: w latach 1543–1552 wydano tu więcej książek w języku polskim niż w całej Rzeczypospolitej.
W czasie pierwszej wojny światowej dokonano w Ełku wielu zniszczeń, w trakcie drugiej wojny miasto było miejscem pracy przymusowej na rzecz III Rzeszy. Następnie czerwonoarmiści dokonali w nim grabieży, zniszczeniu uległa blisko połowa zabudowy. 6 kwietnia 1945 roku Ełk został przekazany administracji polskiej.
(MW / fot. Akir / CC BY-SA 3.0)